Allicht was dit iets te rechtstreeks.  Ongetwijfeld was dit toch niet echt volledig mijn ding.  Dit ge-"beste publiek", en dan het verplicht interessante betoog, mijn verplicht interessant gevoelsleven, mijn verplicht intrigerend gedachtegoed. 

Wel fuck it all. 
Zwarte boekjes weten goed genoeg dat ik het beste schrijf per ongeluk. 
Woorden morsen op treinticketten – o ja ! nog steeds ! – frommeltjes, scheursels en moleskinetjes. Per ongeluk.
Een stortvloed kotsen op ons nieuwe tapijt, omdat het er nu eenmaal uitmoest. Per ongeluk.
En het dan vergeten.  Het jou nooitnooitnooit laten lezen.  Sommige dingen moeten niet gelezen worden.  Nu nog niet, tenminste.  Binnen kort of lang zet ik ze wel ergens. Wanneer de woorden er niet meer toe doen. Wanneer ze niet meer kwetsen.  Wanneer ze geen stabiele torens meer doen wankelen. 

Geduld.
Geduld.
Geduld.
Al de rest is niet belangrijk.