Dat was het dan.
Vier jaar Brussel in de diepvries.
Nooit meer op dat kot, die strontconcixebrge, de louche groothandels, dat uitzicht, naakt naar de ondergaande zon kijken.  Jamais non plus.
Begint het nu al, de melancholie ?
Of kan dat niet, moet ik nog eens vier jaar, ergens, alvorens ik xe9cht met tranen in de ogen terug zal kijken ?

En altijd opnieuw worden we volwassen.
En altijd nieuwe prikkels, draden
waar we over moeten, steeplechase.
En hopen dat we niet vallen,
niet door de mand vallen,
zo zonder training.

Zwem dan.
Allxe9 hup.
Nooit bang zijn van het water.